Pse dhemb kaq shume jeta ? - Ne hapsiren e rrudhosur te heshtjes u degjua zeri i vetmitarit. Britma e tij nuk e kaloi pragun, ajo jehoi ne hapsiren qe ndane trupin nga ekzistenca, dhe shpirti morri guximin ti pergjigjej ;
- Sa kohe ke ne ve
tmi?
- Sa palat ne rrudhen e heshtjes time ...
- Eh miku im, vetmia eshte si ajo gruaja e sapo dale nga dushi, te shtyne te mendosh se mund te jete e jotja vetem me nje shikim, se mjafton ta shohesh jeten dhe ke jetuar. Por jo, te shohesh gruan qe del nga dushi nuk mjafton, as ta prekesh nuk mjafton. Ti do ti zgjasesh duart, ta zoterosh, ta besh tenden, ta mbyllesh brenda nje grushti. Vetmia si "Sherifi Prangoses i Pasionit", te prangos tundimin per ta bere tenden gruan e dale nga dushi. E aty jeta dhemb, dhemb se nuk te mjafton ta shohesh ate nga nje dritare burgimi me duart e lidhura nga vetmia, dhemb akoma dhe me shume kur gruaja e sapo dal nga dushi perfundon brenda grushtit te dores se nje tjetri ...