Ne kohen e Enverit, te gjithe e kishin nje arsye te zgjoheshin ne mengjes e te ngriheshin nga krevati. Ai i dha nje arsye per te jetuar duke i frymezuar me "idealet boshe te Partise". Njerzit vertet ishin injorante dhe te paditur po te gjithe ose shumica e popullit ishin te lumtur.

Ndersa tani, kemi shume me teper njohuri per boten, shofim se cfare kane te tjeret e cfare na mungon ne. Lodhemi cdo dite te arrime te paharritshmen. perpiqemi me kot te jetojme boten e televizorit. E jemi gjithmone e me pak te kenaqur nga jeta.

E cfare rendesie ka qe je i paditur kur ne vetvete je i lumtur? A nuk eshte qellimi perfundimtar i njeriut te jete i lumtur?

Sipas jush a e sjell dituria pakenaqesine, dhe a eshte me mire te jesh i paditur dhe i lumtur?