Forumi Zeri YT!identifikimi

Zeri i çdo shqiptari ne internet


Share

descriptionReshida Çoba, poete

more_horiz

Reshida Çoba, poete

 
RESHIDA ÇOBA

Ka lindur në qytetin e Korçës. Ka përfunduar studimet e larta në Tiranë.
Tashmë jeton dhe punon në SHBA. Talentin për letërsi e ka shfaqur herët. Ka botuar librin e suksesshëm “Gruaja R.” , i cili shquhet për modernitetin dhe larmishmërinë tematike dhe surprizimin. Një perceptim ndryshe i botës së feminilitetit. Rashida po lëvron dhe haikun, madje duke sjellë dhe risi në paraqitjen e tij. Ajo veprimohet edhe me Lidhje dhe organizma botërore.
LUKSI ME ARIXHINJ
Nuk isha ende 15 vjeç
s’ shkoja në disko… në piano bar,
Kalldrëmeve të Korçës, po lija pas vajzën e vogël,
perdorë me këngët…serenatat
dhe ahengun e arixhinjve në mëhallë…
Filloi arixhiu…Ramadan
të shtonte darkat dhe sazet,
një herë për vete, një herë për motrën,
për vëllanë…darkën tjetër…e bëj për babanë.
Po çmendej Ramadani me veten, si asnjëherë
flokët gjithë brilantinë…mustaqet i ndërroi,
shtoi një dhëmb tjetër floriri në gojë,
por zëri po i mekej…, sa herë që thosh:
“Do të vijë prapë në aheng…leshverdha e bukur,
ajo leshverdha prej soji…”.
Me dantella, si kurbatkat,
më qepi mamaja një fustan,
bleva një ton fytyre, me ngjyrë fare të errët,
dhe pse nuk e ndryshova dot lëkurën e bardhë,
shpirtin e qepa njëlloj, si ezmeret.
Tërboheshin arixhinjtë,
këngë kurbatçe po mësonin
dhe gurët plot aristokraci të Korçës,
unë vetëm përcillja kureshtjen, gëzimet e tyre,
përcillja habitë…, pyetjet e moshës.
Qysh atëhere mbaj mend
dëshirën për t’i mësuar vetes
çdo gjë të re…, me të kundërtën e shoqeve,
të kundërtën e së zakonshmes…
U rritën pazaret dhe bastet,
në lojën e xhambazve, njëlloj si për gomarët,
sa herë që ziheshin për mua,
kush do të ulej pranë…, kush do cikte pa dashje
gjoksin e madh të leshverdhës.
…dhe xhelozia e arixhinjve u rrit,
por më shumë ajo e grave,
unë besoja akoma në mospërzierjen e ngjyrave,
në lehtësinë e rrëshqitjes…, mësuar në format konkave.
Jetova, si grua e bukur…, e përkëdhelur,
me nazet e lëkurës së bardhë.
Por një ëndërr që doja…ta shihja me nje arixhi
(sa vite kam që e pres)…nuk e kam parë.
Dhe nuk di akoma, …cilin të zgjedh për këtë ëndërr,
Ramadanin, të jatin, apo vëllanë … Gurali,
( më mirë po ja u lë atyre ta zgjedhin)
për mua mjafton të jetë,
veç njëri …nga këta arixhinj…
Pastaj unë ika, i humba kalldrëmet,
erën e mollëve të Korçës,
por akoma këndohet kënga…, mbeti histori,
si ziheshin jo vetem arixhinjtë…por dhe klarinetat
kush do zgjaste kokën më afër
të vështronte sytë e bukur të leshverdhës …gjoksin.
Shijova netë…me më shumë muzikë,
dhoma me shumë luks…më me shumë dëfrim,
por, akoma, s’e kam gjetur luksin e mendjes,
si në dhomat pa mure…me arixhinj…
ËNDËRR ISHTE… MOS…?
E zemëruar më rri nata,
kur humb rrugët, më nuk më pret, ,
u lodha së ecuri
në ëndërr me një burrë,
më duket nga gjestet…do të jetë poet.
Nuk flasim, kur ecim,
(se në fillim unë kam ca si turp )
tërë kohën recitoj rrugëve,
ulemi të pimë kafe, gjithmonë në West,
atje i shoh vetëm sytë,
nën hijen e dy vetullave
dhe me mendje i mat…perimetrin e buzëve.
Pastaj mbledh fshehurazi avujt e kafeve,
(pak më shumë ato të tijtë),
gjithë format, sipër nesh të reve
dhe i ruaj në një gogël qelqi,
(më vonë t’i pyes);
besoj në gjykimin e lartësive,
në mençurinë e densitetit të vogël.
Nganjëhere eci mbi shkrime,
por trembem mos e shkel diku
dhe rri e vras mendjen,
mos i kam parë atje këto buzë burri,
këta sy të çuditshëm të tij?
Në një nga ëndrrat, m’u duk se donim,
u puthëm pak, në cep të buzëve,
pastaj të trembur u zgjuam
bërtitëm: “……mëkat!”
u shndërruam në forma, në pika,
si pluhur… mbi kurrizin gungaç të rrugëve.
Mos e lamë për më vonë,
apo gabova unë që e dija,
se ëndrrat e zgjedhin vetë
natën, kur do dashurohen?
E di ç’bëra një natë
e kapa ëndrrën dhe me sytë e mi
dhe dy sytë e tij i vura afër,
u bëmë katër,
ngrita shpejt një perëndi të re
dhe iu luta të dyve,
të na mbante disi me hatër.
Dhe u puthëm më në fund…!
U puthëm gjatë, sa një shekull,
kur u zgjuam, nuk ishim më në tokë,
në qiell kishim fjetur,
mbërthyer…në gjokset e njëri-tjetrit.
Ah…mos bëra gabim, që fola kaq hapur
dhe ti Reshida nuk di të gënjesh,
aq sa të devijosh një ëndërr …?!
Ose dhe më keq akoma,
këtë ëndërr të çmendur?
Mos i ke parë në ëndërr
tërë këto ëndrra?…
Mos i ke lexuar në letrat e tua
nga ato që shkruhen vetë,
kur s’ke gjumë ?
Mos …..???
Puthja e lypsarit
Puthmë, puthmë…Lermë të të puth !
Nuk kam puthur kurrë
një grua kaq të bukur.
O Zot…çfarë po ndodh,
nuk paskam vdekur?
Po ndiej të puth një grua…
Lermë, të lutem, lermë të të puth,
i lumtur të ndjehet vërtet … një lypsar
Në dorë mbante një shishe Wiski,
që përkëdhelej andej – këndej,
fliste fjalë të bukura për gruan,
kërcente, recitonte,
vargje nga i dehuri… Heminguej,
me vështrimet e shpirtit përkëdhelte trupin tim,
vazhdonte të hapte krahët, si meridiane
dhe lutej: “Eja…eja me mua,
mbështetu në përqafimin tim…
Ju s’e dini sa të lumtur
do bëni një lypsar, si unë;
do të dua të rroj shumë,
do të rroj vetëm për ty, do lutem për ty.
Tërë jetën…, në netët e mia
te akullta, nga të ftohtit mbi sy,
shoh vetëm një ënderr…, sikur puth një grua,
ja, …kështu si ty,
me këtë fustan plot lule dhe sytë kaq të kaltër,
si e kaltra e luleve, që buisin.
…e mbaj mend
dhe këtë mëndafsh qe prek lëkurën tënde.
Të lutem, lermë…lermë të të puth,
lermë të të gjej
ty…që nuk di akoma në të kam gjetur!”
Dhe vazhdonte të humbte në kërcim,
me përplasjet e fuqishme të thembrës në tokë.
U ngjanin puthjeve prej malli, obsessive,
të përsosura nga buzë të tendosura.
Hapa derën…Hyra në shtëpi pa zhurmë,
kisha frikë mos trembja lutjet, kërcimin,
mos shurdhoja zërin e bukur të tij…
Kam qarë dhe kam kërcyer,
në dyshemenë e dhomës,
jashtë e nxora ajrin, gjithe puthjet e mia
dhe jeten time
e zbraza nga dhomën nga çdo orendi;
kërceva dhe qava,
recitova ashtu e dehur…, si ai.
…ishte tronditur kujtesa ime,
mbi fytyre vizatoja hije dëshirash…, humbjesh,
jetë të dhuruara keq…, dështime levizjesh;
ndjeva se isha kthyer nga një funeral,
ku nuk kisha shkuar për të vdekurin,
por për të lindurin nga vdekja…, si detaj.
I mbylla sytë…dhe ai, ende
në atë errësirë të trishtë nate, më lutej:
“Lërmë…lërmë…të të puth…”.
Los Angeles, 30.07. 2014 2:09 AM
*
Autorja është e lidhur me fenomenet poetike të kohës së saj. Këtë e dëshmon qartazi lëvrimi i sukseshëm i Haikut, një lloj poetik i traditës japoneze, por që në kohën tonë lëvrohet në gjithë botën me një prizëm modern. Në këtë evolim të Haikut ecën dhe Çoba me Haikun e saj trevargjesh. E veçanta e Reshida Çobës qëndron se kjo autore lëvron për herë të parë në Shqipëri Haikun me një varg dhe dy vargje…
Prof. Nasho Jorgaqi
Haiku me një varg
Çfarë hedh krahëve natën… ky fshat pa male? …
Në çeljen e luleve…asgjë nuk ndodh gabim.
Vapa nuk e bezdis aspak hijen time.
….tek tespiet e babait…një nga një hidhërimet e tij.
Miq të paftuar te pasqyra e makinës sime.
Re e porsalindur …ecën pa u mbajtur.
Nën një bluzë tyli thithkat e gjinjve shohin kalimtarët.
…e shqetesuar, pse nuk shoh gjurmët e komshiut në dëborë.
Ky ylber çapkën e ka një qëllim, kur del.
Haiku me 2 vargje
Çfarë moshë ka ky grurë,
Që hedh vështrimet te gjinjtë e grave?…
Prisja perëndimin jashtë,
Kishte perënduar nga dhoma ime.
Më lutet hija ime:
“Si nuk fjetëm një herë bashkë?…”
Natë apo ditë ishte, kur rrugët
humbën rrugën nga erdhën.
Në flokët e mi një rreze dielli
Pushon në kohën e drekës.
Sa larg rri kjo hije
Nga gabimet e mia.
*
Haiku me tre vargje:
Gji bredharak i gruas
Në rrugën midis…
Burrat bien, s’ngrihen dot.
Në gjerdan me perla,
Fshehur rrinë si zonjat,
Marrëzitë e gruas.
Pagjumësi e natës
Ul këmishën e mëndafshtë
Pyet… pse nuk flejnë gjinjtë.
Ndihem e përkëdhelur,
shoh qiellin
Fle ngjitur me mua.
Kur vdiq nëna,
Mëngjesi i parë më dhuroi
Një botë me errësirë.
Mos e fik dritën, xixellonjë,
Dhe një rrjesht kam,
E mbaroj këngën.
Pa mbaruar fjalinë ,
një pikë loti
Vuri pikën dhe iku.
Sa shumë pika shiu sot
Humbën rrugën,
Përzier në lotët e mi.
S’gjeta asnjë mendim nga dje
Dhe pse shkunda
Gjithë shtëpinë.
Gjithmonë shkoj në funerale
T’i them vdekjes:
“Do të vonohem”.
Dyqan bizhuterie
Varset vrapojnë,
Në ëndrrat e grave.
M’u kujtua një puthje,
S’di pse u ngrita ,
Shkova te kutia e postës.
Asnjë kokërr shegë,
nuk del jashtë ,
Pa prishur virgjërinë.
Në zairet e mamasë
Kuptoj sa i gjatë,
Do të jetë ky dimri.
THE LUXURY WITH GIPSIES
I was not yet 15
I did not frequent discos… piano bars,
at the causeys of Korça, I was leaving behind the small girl
holding the hands of songs …. Serenades
and the beano of gipsies in the neighborhood…
The gipsy named Ramadan began
to increase the parties and orchestra,
one time for himself and the other for his sister
For his brother … the other party make it for my father.
Ramadan was going mad with himself, like never before
the brilliant hair .. .. he also changed his moustache
he added another golden tooth in his mouth,
but his voice faded away…, every time he said:
“the beautiful yellow-haired girl .. will come again in the feast
That yellow-haired girl of noble origin…”
with flounces like gipsy women
my mother sewed mea dress
I bought a face powder, with dark color,
even though I could not change my white skin,
I sewed my soul the same as the dark skinned women.
the gipsies entertained,
gipsy songs they were learning
and the stones of Korça full of aristocracy,
I only observed their curiosity, their joys,
I observed their wonders…, the questions of the age.
since then I remember
the desire to teach myself
everything new …, with the opposite of my friends,
opposing the normality. ..
the bargains and bets increased,
in the game of horse-dealers, the same as if for horses,
every time they quarreled for me
who would sit close to me …,
who of them would touch me as if unintentionally
The big breast of the yellow-haired girl.
and the jealousy of gipsies grew,
but more grew the jealousy of women,
I still believed in the taboo of mixing the colors,
In the easiness of slippery…, taught in the concave forms.
I lived like a beautiful, caressed woman,
With the coquetries of the white skin.
But a dream that I wanted .. to see with a gipsy
(how many years I have been waiting).. I have not seen it.
And I do not know yet.. who should I chose forthis dream,
Ramadan, his father, or his brother Gurali…
(I better let them chose)
for me it is enough to be,
only one… of these gipsies…
then I left, I lost the causeys ,
the scent of the apples of Korça,
but the song is still be sang,… it remained history
how the gipsies enjoyed themselves,
not only the gipsies… but also the clarionets
who would stretch the head closer
To watch the beautiful eyes of the yellow-haired girl… her breast.
I tasted nights … with more music,
rooms with much luxury… with much entertainment…
but, still, I havenot found the luxury of mind,,
like in the rooms without walls of the gipsies.
The haik three stanzas:
errant breast of the woman
at the road in the middle
The men fall down, and cannot raise.
in a pearly circlet
hidden stay like ladies,
The stupidities of the woman.
sleeplessness of the night
lowers the silky shirt
Asking…. Why do not the breasts sleep.
I feel caressed,
I watch the sky
Sleeping close to me.
when my mother died,
the first morning gave me
A dark world.
Përkthyer në anglisht nga Dritan Kardhashi
Drejtat e ktij Forumit:
Ju nuk mund ti përgjigjeni temave të këtij forumi